Nieuwjaarswens

Wat schrijf ik toch weinig, waren mijn eerste gedachte toen ik vanmorgen aan mijn bureautje plaats nam.
En daarmee was mijn eerste ( waarde) oordeel een feit.
Het woord toch  spreekt het oordeel uit .
Feitelijk gezien klopt mijn gedachte wel namelijk, het woord toch verteld er een verhaal bij.
Het verteld over te weinig, bestraffend, en over, je zou veel meer moeten doen.
Als mijn eerste gedachte s waren : Ik besteed veel tijd aan tekenen en daar schiet de laatste tijd het schrijven bij in, zou ik een stuk milder voor mijzelf zijn geweest.
We oordelen met onze eigen normen en waarde, en doen dat door te zien, te luisteren, te ruiken en te voelen, maar ook met te proeven,
Zintuiglijk waarnemen waar onze normen en waarde iets mee doet dus.
En dat doen we met zijn alle dagelijks bij andere en bij ons zelf.
Hoe lager je eigenwaarde hoe actiever je dat bij jezelf toepast ..
Ga je dan vervolgens ook naar handelen, ontstaan en misverstanden en in het ergste geval conflicten.
Het waarde-oordeel ...wat schrijf je toch weinig richt niet zoveel schade aan.
Ik zou bij die uitspraak, mijn schouders kunnen laten hangen, daardoor niet meer aan schrijven toekomen. Wat een gemis vooral voor mij zelf zou zijn, maar zeker geen ramp zou aanrichten.
Dat zou voor het waarde- oordeel ..wat heeft zij belachelijk lelijke sokken aan zeg..wel eens heel anders af kunnen lopen.
Om te beginnen: Google ik bij afbeeldingen belachelijk lelijke sokken ...dan levert dat weinig resultaat in vergelijking met ...sokken...
Waar bij toch echt belachelijk lelijke sokken bij zitten.
Stel ik plaats een foto van zulke sokken hier ..ach weet je wat? Ik doe eens gek en plaats hier dus een foto van belachelijk lelijke sokken..
Wedden dat de meningen daar over verdeelt zijn en reactie s als : goh val toch best mee die sokken tot wow wat een leuke sokken waar koop je die ?

Wat nu als ik doorsla in het oordelen en erbij vertelt:
Zij draag echt belachelijke sokken zeg, je moet wel mallotig zijn om zulke sokken te dragen.
EN als ik daar nou ook nog eens naar zou gaan handelen met ..daar ga ik mooi niet naast zitten mensen die zulke sokken dragen passen niet bij mij.
Dan ontstaat er toch echt een klein drama! 

Als ik nou eens objectief naar deze sokken kijk, dus zonder waarde- oordeel had ik ook kunnen zeggen..
De sokken zijn gebreid met dikke wol. Er zijn verschillende kleuren gebruikt, en verschillende patronen.
Wat kan ik er dan nog belachelijk lelijk aan vinden?
 Er blijft niet veel over om over te oordelen en al helemaal geen rede, om niet naast een vrouw te 
willen zitten die deze sokken draagt, om daar vervolgens een leuk gesprekje mee te voeren wat uiteindelijk tot een hechte vriendschap leidt ...Oh ik draaf door en dwaal af waar was ik? O ja ....
Mijn punt is met dit verhaal wel gemaakt denk ik zo.


Waar ik leerde om deze combinatie aan feitelijkheid ( kleur en motiefjes) belachelijk lelijk te vinden ( als ik dat zou vinden dan he !!! ) weet ik niet, hoe ik het buiten mijn denken kan houden leerde ik wel...
Zien wat er echt te zien is houdt ons weg bij oordelen
Het stemt ons mild en verdraagzaam




Ik wens de wereld ..verdraagzaamheid toe 


Te beginnen bij mijzelf-e 


Ik wens voor een ieder die mij lief is  een verdraagzaam en een vooral gezond 2012 toe 




P.s De sokken op de foto stonden model ..Voor de maker ervan, ik vind ze knap gemaakt !

Bezinning

Santiago de Compostela

Zo nu en dan kan ik het niet laten om te denken  ...Leven   leven wat wil je van mij?
Wat probeer je aan mij duidelijk te maken?
Ik vind het geruststellend om te denken dat niets voor niets is, dat alles gebeurd met een rede.
En lang niet altijd lukt het om te achterhalen wat die rede is, of is geweest.
Is het niet herkenbaar dat je op een situatie terug kan kijken met de gedachte, wat goed dat het mij overkwam omdat ik anders niet  ...........
En op de stippellijn is dan iets positiefs in te vullen.
Als ik mij afvraag wat het leven van mij wil, zou ik daar een voorschotje op willen..
Zoiets als ...je bent in deze situatie omdat ......
Wat vul je in op de stippellijn als je leef met chronische pijn en je moet  je in een rolstoel verplaatsen?
Wat zou dat mij kunnen vertellen?
Wat er aan het niet meer lopen vooraf ging,  was een droom.
Elke dag wandelde ik in mijn woon gebied zo n 8 a 10 km met een doel...ik droomde namelijk van het lopen van een pelgrims tocht en wel die naar Santiago de Compostela.
Als onze tijd daar zou zijn ..
Terwijl ik daar zo langs het water zwierf, weer of geen weer droomde ik mij daarheen.
Een tocht van overdenken en bezinning zou het moeten worden.
Was het mij,  door het een of ander niet gegeven, dacht ik terwijl ik daar elke dag liep, zouden de kilometers die ik nu liep mooi gelopen zijn, want elke dag dat ik daar liep kreeg ik rust door bezinning.
Was het moment dan daar, zou mijn conditie er klaar voor zijn.
Het liep anders, en nu dus de vraag, wat wil het leven mij vertellen.
Stel ik zou kunnen lopen en leven zonder die pijnen, zou ik dan nu, op dit moment in mijn leven de tocht hebben gemaakt?
Het antwoordt daarop is nee, nee dat zou ik niet,  omdat ons gezin nog volop om ons heen woont
Onze twee kinderen zijn nog niet uitgevlogen, en ook ons inmiddels inwonende vriendin van onze zoon niet .
En zou dat niet aan hebben gevoeld als belemmering ?
Nee dacht ik, dan maar liever de oorzaak die er nu is dat ik de tocht niet lopen kan, want om mijn kinderen als de belemmering te ervaren vind ik veel te erg..
De tocht kan niet gelopen worden maar kan de droom nog wel bestaan?
Ja die kan wel blijven bestaan.
Dromen doe je niet met je benen, en weten hoe het mij over een paar jaar zal vergaan staat ook nog open.
En kan je de tocht niet ook andere manieren ondergaan?
Dromen zal ik dus blijven doen.
En de tijd die ik nu krijg zal ik benutten om in stilte te komen.
Omdat ik 10% energie heb op een schaal van 100 %  staat mijn actieve leven op een zeer laag pitje .
Wat het leven van mij wil is dat ik mij leer onthaasten.
Letterlijk tot stilstaan gedwongen.
Stilstaan en er de dingen in doen die wel gaan.
Is dat wat leven mij wil vertellen?.
Want holde ik mijn leven lang niet veel te hard?
En zou de pelgrimstocht niet ook in die sfeer gelopen zijn ?
De tijd en de omstandigheid benutten om in stilte te komen om als de tijd dan daar is, te  kunnen gaan...
In berusting zijn met de mogelijkheden die er dan zijn ...
Anders dan het was ...anders dan ik droomde ..maar wel kunnen .

.