Blog fun

I (love) my blog, wel zover is het met mij nog helemaal niet. En niet omdat ik het schrijven niet leuk vind, het is het programma blogger zelf wat mij een beetje in de weg zit.

Langzaam maar zeker zal mij dat heus wel gaan lukken, opgeven is dus helemaal niet aan de orde.

Het gewoon vaak doen zal gaan helpen.

Vaak bloggen dus, en waarover zal ik dat dan gaan doen,  vroeg ik mij vanmorgen onder het genot van een mok thee af.

Tal van onderwerpen vlogen aan mijn denken voorbij. Een blog over tekenen en schilderen b v, of  boeken..alles over boeken.

Een blog over het schrijfproces zelf.

Over  kunstgeschiedenis 

Alle onderwerpen hebben mijn directe interesse maar om daar nu een blog over te laten gaan.

Het is dan al snel zo belerend en droog en theoretisch is mijn conclusie. Nee dat moet anders kunnen 

Schrijven wat mij vandaag bezig houd,  zonder dat het op een online dagboekje gaat lijken, zou dat lukken?

Ik ga het gewoon proberen...

Als ik zo hier en daar blogs lees, zie ik mensen bloggen over een mening die ze ergens over hebben,  of zie ik hun interesse en kennis,  terug komen in hun blogs. 

Wat dat betreft zit ik goed, ik ga dus niet veel meer doen dan andere doen.

Laat ik dan maar gelijk eens met de deur in huis vallen,  met een irritatie die mijn een paar weken geleden,  voor een paar dagen bezig hield.
Het werd nog net niet irritant dat het mij niet los wilde laten, ik wilde het dan ook tot de bodem uitzoeken bij mezelf.
Waarom erger ik mijn kapot aan Marianne Zwagerman.
Een op het eerste gezicht aardige dame die een boek schrijft en in mijn twitter er lustig op los twettert.
Zo nu en dan zond ze een tweet,  waarbij ik mij wel op mijn achterhoofd krabbelde, maar niet meer dan dat.
Tot aan de aankondiging dat ze bij Pauw en Witteman zou  komen,  was er dus niet zoveel aan de hand.
Maar toen.......
Het zo op het eerste gezicht vriendelijke blonde wicht braakte daar ineens een berg rotzooi uit zeg, daar lusten de honden geen brood van.
Ik kon mijn oren niet geloven.
En daarmee begon mijn ergernis en zoektocht, waarom deze dame mij zo op de kast kreeg met haar geleuter.

Marianne s boek is een giftige appel, waarmee een,  als leuke vrouw vermomde heksenkoningin alle Sneeuwwitjes van dit land wil vergiftigen..las ik in een colum van Sam Gerrits in De Jaap.
Ik had dus bijval en dat gaf troost.
Moeders en werken of Moeders die niet werken naast hun gezin dat was het thema.
Als het aan deze dame ligt moeten alle vrouwen stoppen, met het het accepteren van ''baantjes ''
maar allemaal naast hun gezin kiezen voor een carrière.
Vrouwen die dat niet doen zijn Mutsen, aldus M.Zwagerman.
Wie is zij om vrouwen mutsen te noemen?
Op dumpert.nl zie je een fragment waarin haar boek is gescant op de IK jes die erin voorkomen

Zegt opzich al genoeg ..Dame Ego aan het woord ..


http://www.dumpert.nl/mediabase/1770831/92fbda00/ik,_marianne_zwagerman.html

Ik ben een vrouw die koos voor de opvoeding van mijn twee kinderen en gaf mijn baan er voorop
En heb daar tot aan vandaag aan toe,  de geen spijt van.
Ik durf te beweren dat onze jongste in de handen van de hulpverlening terecht was gekomen als ik niet voor de rust en structuur had gezorgd.
Het zou ook van de gekke zijn geweest als ik werkzaam was gebleven als hulpverlener, en het in mijn thuis situatie door een ander had  moeten laten op knappen.
Zo kreeg mijn autistische zoon alle kansen en nu zien wij het effect daarvan.

Daar zat dus de zere angel, deze Marianne Zwagerman haalt de vrouw die voor het gezin kiest heftig onderuit door ze minachtend Mutsen te noemen, zonder te weten waar ze over praat.

Voor de liefhebbers hier de herhaling van M.Zwagerman...

http://www.youtube.com/watch?v=sspGFAjRPVw

Ik zelf ben er wel klaar mee...was er ook allang klaar mee
Maar wilde het nog wel even mijn mening over kwijt .